Dienstbaarheid boven eigenbelang: waarom saamhorigheid in seniorencomplexen écht zou moeten tellen!

Beste medebewoners van Toutenburgh,
We wonen hier met een reden: omdat we het samen fijn en gezellig willen hebben. Dat lukt alleen als we er écht voor elkaar zijn, zonder verborgen agenda, zonder “wat levert het mij op” en zonder dat een paar mensen denken dat ze meer te zeggen hebben dan de rest.
De activiteiten, de koffieochtenden, de kaartmiddagen, het tuinonderhoud… dat alles is er niet om geld te verdienen of om iemand op een voetstuk te zetten. Het is er zodat niemand zich alleen hoeft te voelen, zodat we naar elkaar omkijken en zodat Toutenburgh een echt thuis blijft.
Daarom een warm verzoek aan ons allemaal:
Doe mee. Niet voor een vergoeding, niet voor een bedankje en niet om later te kunnen zeggen “dat heb ik destijds geregeld”. Doe mee omdat je wilt dat je buurman of buurvrouw een leuke dag heeft. Omdat dienstbaarheid aan de ander het mooiste is wat we elkaar kunnen geven.
Samen maken we Toutenburgh tot de warmste plek van Emmeloord.
En dat begint bij jou en bij mij, vandaag nog.
Wie doet er mee?
Met een hartelijke groet en heel veel zin in wat we samen kunnen bereiken! 
Van een bewoner die graag anoniem wil blijven...

Dienstbaarheid boven eigenbelang: waarom saamhorigheid in seniorencomplexen écht zou moeten tellen!

Stel je voor: je woont in een mooi seniorencomplex zoals Toutenburgh. Er is een activiteitenruimte, een bingo-avond, een klaverjasclub, een dagelijks koffie-uurtje en een tuincommissie. Alles wordt georganiseerd door vrijwilligers. Het lijkt ideaal. Maar zodra er een 'extraatje' vervalt, een vergoeding voor onkosten geschrapt wordt of de vereniging besluit geen entreegeld meer te vragen, haken er ineens mensen af. 
“Ja, maar wie betaalt mijn benzine dan?” of “Ik heb er geen tijd meer voor.” Plotseling blijkt dat een deel van de ‘vrijwilligers’ vooral kwam voor de financiële prikkel, het gevoel van belangrijk-zijn of de kleine vergoedingen. En als die wegvallen, stapt men op of gaat dwarsliggen.
Dat is pijnlijk om te zien. Want vrijwilligerswerk zou nooit mogen draaien om geld of status. Het zou moeten draaien om één ding: dienstbaarheid aan de ander.Toutenburgh als spiegel van onze samenlevingIn complexen als Toutenburgh wonen mensen die vaak een leven lang hard hebben gewerkt. Ze hebben recht op rust, gezelligheid en een plek waar ze zich thuis voelen. Dat thuisgevoel ontstaat niet door professionals alleen, maar vooral door bewoners die iets voor elkaar overhebben. Een kop koffie inschenken voor iemand die slecht ter been is. Een bloemetje brengen bij iemand die jarig is. Een luisterend oor bieden als het leven even tegenzit.Maar zodra activiteiten vooral georganiseerd worden met een verdienmodel erachter – contributie heffen, subsidies binnenhalen, declaraties indienen – verandert de sfeer. Dan gaat het niet meer om de ander, maar om wat jezelf eraan overhoudt. En als het financieel niets meer oplevert, een gratis consumptie niet meer kan, is de motivatie weg. Dat is precies het tegenovergestelde van waar het om zou moeten gaan.De informele vereniging: broedplaats van goede bedoelingen… en verborgen ego’s.Hetzelfde zie je bij sportverenigingen, buurtcomités, kerkelijke kringen of bridgeclubs. Een klein groepje vrijwilligers draagt de club. Ze steken er bloed, zweet en tranen in. En omdat ze dat doen, vinden ze al gauw dat ze ‘iets meer recht van spreken’ hebben dan de rest.Er zijn geen duidelijke statuten, geen vastgelege huisregels, geen transparante besluitvorming. En dus ontstaan er langzaam ‘verworven rechten’.

• “Ik organiseer dit al tien jaar, dus ik bepaal hoe het gaat.”

• “Zonder mij was dit er helemaal niet geweest.”

• “Jij bent nieuw, dus jij hebt niks te vertellen.”

Voor je het weet is er een onzichtbare hiërarchie ontstaan binnen een club die juist plat en gelijkwaardig zou moeten zijn. Mensen die zich jarenlang hebben ingezet, gaan zich gedragen alsof ze eigenaar zijn van de vereniging. En als iemand daar iets van zegt, volgt ruzie, uitsluiting of een kliek die de sfeer verpest.Het resultaat? Andere vrijwilligers haken af. Nieuwe leden voelen zich niet welkom. En uiteindelijk bloedt de club dood – niet door geldgebrek, maar door gebrek aan saamhorigheid en respect.Wat zou wél moeten gebeuren?

• Maak dienstbaarheid het enige motief

• Vrijwilligerswerk is pas écht vrijwillig als je het ook zou doen wanneer er geen cent tegenover staat, geen vergoeding, geen bos bloemen en geen bedankje in de nieuwsbrief.
  
  
• Stel heldere, transparante regels op – juist als het ‘maar een gezellig clubje’ is

• Hoe klein de vereniging ook is: zorg voor een kort en simpel reglement. Wie doet wat? Hoe worden besluiten genomen? Hoe lang mag iemand een functie bekleden? Dat voorkomt dat één of twee mensen zichzelf onsterfelijk gaan wanen.
  
  
• Bescherm elk lid tegen elk ander lid

• Niemand – hoe groot zijn of haar inzet ook is – staat boven de groep. De vrijwilliger met 25 jaar trouwe dienst verdient respect en dankbaarheid, maar geen alleenrecht. Juist de club die hem of haar zo dankbaar is, moet voorkomen dat die persoon de sfeer gaat verzieken.

• Vier de stille krachten, niet alleen de luidruchtige leiders

• Vaak krijgen de mensen die het hardst roepen de meeste waardering. Maar de meeste saamhorigheid wordt gecreëerd door de mensen die zonder veel praatjes de vaat doen, de planten water geven, of gewoon even vragen hoe het met je gaat.

De kernboodschapZolang we vrijwilligerswerk blijven belonen met geld, status of ‘verworven rechten’, zullen er altijd mensen zijn die het doen voor zichzelf in plaats van voor de ander. En dat is precies waar het misgaat in seniorencomplexen, verenigingen en buurthuizen door het hele land.
Laten we afspreken dat we alleen nog meedoen als we het écht voor de ander doen.
Dat we activiteiten organiseren omdat iemand zich anders eenzaam voelt – niet omdat we er een vergoeding voor krijgen.
Dat we een functie bekleden omdat de groep daardoor beter draait – niet omdat we dan eindelijk eens mogen bepalen.
Pas als dienstbaarheid weer de norm wordt in plaats van de uitzondering, krijgen complexen als Toutenburgh en al die mooie verenigingen wat ze werkelijk verdienen: een gemeenschap waar iedereen zich thuis voelt. 
Geen hiërarchie, geen geld, geen ego. 
Gewoon: mensen die er voor elkaar zijn.
En dat, vrienden, is onbetaalbaar.



Wilt u een reactie achterlaten, dan kunt u dit hier doen, en/of andere informatie delen via mail, dan kan dat via tomarisal@gmail.com




Disclaimer: Tenslotte hecht ik er  waarde aan om aan te geven dat welke uiting / actie mijnerzijds dan ook, nooit en te nimmer gericht is op mensen persoonlijk, dus ook nooit om mensen te beschadigen, buiten spel te zetten, enz.. Daarnaast geef ik te kennen dat, mocht ik onjuist zaken benoemen en/of weergeven, ik open sta voor aanvullingen en/of correctie.