Beste nieuwe bewoners, mede-senioren en geïnteresseerden,
Als je recent in ons complex Toutenburgh bent komen wonen, of als je de verhalen over de afgelopen jaren hebt gehoord, dan is dit artikel speciaal voor jou geschreven.
Hier geen ingewikkeld jargon of oude koeien, maar een heldere, eerlijke chronologie van wat er sinds 2019 in ons complex gebeurd is – en vooral: waarom het zo lang duurde voordat er echt iets veranderde.
Dit is geen klaagverhaal, maar een oproep tot duidelijkheid & verandering.
Want een thuis is pas echt een thuis als je je veilig voelt, als je gehoord wordt en als je mee mag denken over hoe we samen wonen.
Dat is precies wat in Toutenburgh jarenlang ontbrak – en wat Woonzorg Nederland, onze verhuurder, helaas niet heeft kunnen oplossen.Lees mee, stel vragen, deel je ervaringen.
Samen kunnen we van Toutenburgh weer maken wat het hoort te zijn: een veilige, warme plek waar iedereen zich thuis voelt.
Zes jaar wachten op verandering: onrust, onduidelijkheid en onveiligheid in ToutenburghAls je net in Toutenburgh bent komen wonen, of als je de verhalen over de langlopende onrust in ons seniorencomplex nog niet kent, welkom bij deze gedetailleerde chronologie. Dit artikel is speciaal voor jullie geschreven: om de geschiedenis uit te leggen zonder voorkennis aan te nemen.
Ons complex, bedoeld als een veilige haven voor senioren van gemiddeld 70+ jaar, is de afgelopen jaren veranderd in een plek met verdeeldheid, onrust en wantrouwen. Centraal in dit verhaal staat niet alleen de rol van een bewonerscommissie (BC) die haar bevoegdheden ruim opvatte, maar vooral het structurele uitblijven van ingrijpen door onze verhuurder, Woonzorg Nederland (WZN). Als grootste seniorenhuisvester van Nederland, met een missie van "welzijn, zorg en wonen", had WZN de plicht om tijdig actie te ondernemen – maar dat bleef lang uit. Dit leidde tot een sfeer die ons woongenot aantastte en nog steeds doet. Laten we stap voor stap door de feiten gaan, gebaseerd op documenten, rapporten en correspondentie.
De Oorsprong: Een Veilige Burcht Wordt een Plek met Spanningen (2014-2019)
De naam "Toutenburgh" verwijst naar een historisch kasteel uit de 16e eeuw, symbool van bescherming en welzijn. Ons complex, gebouwd rond 1975, zou dat moeten weerspiegelen: een harmonieuze woonomgeving voor kwetsbare senioren die in rust hun "laatste ritje" willen uitzitten. Maar al in de tweede helft van 2014 slopen er ongezonde praktijken in.
Het begon met een "mondelinge afspraak" tussen WZN en de BC (onder voorzitter dhr. Roza): de BC mocht opbrengsten uit de wasserette en logeerkamers innen en beheren. Dit was geen onschuldige gunst – het was onrechtmatig. Volgens de Overlegwet (Wohv art. 1 lid 1 sub f en art. 7) heeft een BC uitsluitend een belangenbehartigende rol tegenover de verhuurder; ze mag geen "quasi-beheerder" worden die geld int of regels handhaaft. Toch tolereerde WZN dit jarenlang, zonder schriftelijke afspraken of controle. De opbrengsten (geschat op duizenden euro's per jaar) werden afgeroomd ten gunste van de BC, ten koste van alle huurders. WZN faalde hier al: geen transparantie, geen ingrijpen – een eerste signaal van onvoldoende aandacht.
Door de jaren heen groeide de BC uit tot een orgaan dat sterk domineerde. Roza, met zijn "meerdere petten" (BC-voorzitter, later LHP-voorzitter maar nog steeds adviseur), speelde een centrale rol. Bewoners die vragen stelden over financiën of bevoegdheden, werden vaak genegeerd of als onruststokers gezien. Dit leidde tot spanningen: intimidatie, dreigbrieven van advocaten namens de BC, en een cultuur van uitsluiting. De gemeenschappelijke ruimte "De Verbinding" werd vooral gebruikt door een kleine groep, terwijl de rest zich buitengesloten voelde.
WZN wist hiervan, maar greep niet in. Hun falen: geen toezicht op de BC en geen zorgplicht nakomen om een leefbare omgeving te garanderen.
Escalatie: Onderzoeken die niet leidden tot actie (2019-2020)
Eind 2019 bereikte de onrust een hoogtepunt. Een groep bezorgde bewoners meldde misstanden bij WZN: intimidatie, onrechtmatige geldstromen en bedreigingen. Een enquête in oktober 2019 bevestigde dat de BC niet meer representatief was. WZN erkende dit en organiseerde een stemming onder Woonbond-toezicht – maar die werd vertraagd en afgeblazen door de BC.
WZN reageerde positief: ze lieten een onafhankelijk onderzoek uitvoeren door Maarten Groen van de Woonbond (2020). Groens rapport was kritisch: overschrijding bevoegdheden, verstoorde verhoudingen, onduidelijke taakverdeling (beheer ruimten/wasserette onrechtmatig sinds 2014), gebrek aan rol van WZN, BC als quasi-beheerder met ongepaste controle (advocatenbrieven als intimiderend ervaren), interne spanningen en negatieve sfeer. Groen benadrukte: "belangen bewoners prevaleren", "WZN 100% verantwoordelijk voor ingrijpen en juridische toetsing".
Maar WZN volgde dit niet op: het rapport werd niet gedeeld met huurders en bleef zonder actie. In plaats daarvan startten ze een mediationtraject met René Craemer (oud-officier van justitie). Craemers rapport (december 2020) bouwde voort op Groen, maar was milder: hij erkende overschrijdingen en verstoorde relaties, noemde het een "stammenstrijd" en focuste op oplossingen (rust, nieuwe verkiezingen, taken terugnemen). WZN-bestuurder Cees van Boven schreef op 14 december 2020: "zijn advies is de beste oplossing en neem het dan ook over." Maar er volgde geen actie. De rapporten leidden niet tot herstel, de misstanden bleven.
WZN's falen hier is cruciaal: ze accepteerden de harde conclusies van Groen niet volledig (later "kwaliteit onvoldoende" genoemd), maar gebruikten Craemer als tussenstap. Resultaat: geen herstel, geen transparantie – wantrouwen groeide.
De Jaren van Uitstel en Wantrouwen (2021-2025)
De nasleep was pijnlijk. Ondanks erkenning dat de BC sinds juni 2022 niet meer als overlegpartner wordt erkend, bleef WZN tolereren dat dezelfde groep het beheer hield: opbrengsten werden niet teruggegeven, "De Verbinding" werd gebruikt door minder dan 25% van de bewoners. Roza bleef LHP-voorzitter – benoemd in 2019 zonder democratische verkiezing, met WZN's kennis van de rapporten.
Bewoners ervoeren fysieke en sociale onveiligheid: insluipers (vreemden in huis 's nachts), defect sleutelplan (zwerfsleutels, verloren loper, nachtsloten die onverwacht dicht waren), privacy-schendingen (balkon-gluren), en een sfeer van angst (dreigbrieven, inmenging in privéleven). Meldingen bij WZN bleven vaak onbeantwoord of leidden tot willekeur (bijv. Roza bemoeide zich met lekkages).
WZN faalde systematisch: geen vervanging van verouderde systemen (intercom/camera's), geen onderzoek naar belangenverstrengeling, geen compensatie voor gederfde opbrengsten. Brieven en klachten (bijv. 28 dec 2024) werden niet of ontwijkend beantwoord. In 2025 escaleerde het: open brief (14 nov) met drie vragen (benoeming Roza, niet-delen rapport, belangenverstrengeling) – WZN reageerde zonder concrete antwoorden.
Waarom WZN's uitblijven van actie zo ernstig is
Als verhuurder had en heeft WZN een zorgplicht (Wohv art. 7): ingrijpen bij misstanden, transparantie bieden, leefbaarheid borgen. Maar ze kozen lang voor uitstel: rapporten werden niet opgevolgd, misstanden werden getolereerd, beloften bleven zonder vervolg. Dit ondermijnde vertrouwen en liet kwetsbare senioren in de kou staan. Zes jaar later: nog steeds verdeeldheid, onveiligheid en een BC die niet functioneert conform wet- en regelgeving.
Terwijl Woonzorg Nederland in haar ondernemingsvisie 2023-2026 expliciet belooft ‘samen met huurders kleur te geven aan het wonen voor senioren’ en ‘woongeluk’ centraal stelt – met leefbare, zorgzame complexen waar ontmoeting, positieve gezondheid, zelfredzaamheid en veiligheid floreren – blijft de realiteit in Toutenburgh het tegenovergestelde. Zes jaar lang uitblijven van ingrijpen, niet oppakken van kritische rapporten, tolereren van onduidelijk beheer en onveiligheid hebben geleid tot wat de visie juist wil voorkomen: een onveilige, verdeelde en uitsluitende woonomgeving voor kwetsbare senioren.
Waar de corporatie co-makership en verantwoordelijkheid belooft, bleef het in de praktijk bij uitstel – een kloof die het vertrouwen verder aantast en woongeluk bemoeilijkt.
Tenslotte een boodschap aan Woonzorg Nederland
Na jaren waarin veel huurders van Toutenburgh essentiële elementen van woongeluk hebben moeten missen – veiligheid, vertrouwen, ontmoeting, een stem in hun eigen leefomgeving – blijft de kern van uw eigen ondernemingsvisie overeind: samen met huurders kleur geven aan het wonen voor senioren, met positieve gezondheid, leefbare complexen en echte co-makership als uitgangspunt. Juist omdat die visie zo mooi en ambitieus is, voelen we ons gesterkt om niet op te geven.
We nodigen WZN uit om de recente contacten om te zetten in structurele actie: samen de knelpunten aanpakken, de zorgplicht actief invullen en van Toutenburgh weer een veilige haven maken waar kwetsbare senioren zich thuis voelen.
Wij, de bewoners, staan open voor een eerlijke, gelijkwaardige samenwerking om dat gezamenlijke doel te bereiken. Laten we de kloof tussen belofte en praktijk dichten – niet vanuit tegenoverstelling, maar vanuit gedeelde verantwoordelijkheid voor het woongeluk van álle huurders. We reiken u de hand, grijp hem aan.
Met respect en hoop op herstel,
De betrokken bewoners van wooncomplex Toutenburgh
Heb je ervaringen of vragen? Deel ze in de comments, of via tomarisal@gmail.com
Blijf veilig en geïnformeerd.
Disclaimer: Ten slotte wil ik benadrukken dat geen enkele uiting of actie van mijn kant ooit gericht is op personen persoonlijk, en dus zeker niet bedoeld om mensen te beschadigen, buitenspel te zetten of iets dergelijks. Daarnaast geef ik aan dat, mocht ik zaken onjuist benoemen of weergeven, ik altijd opensta voor aanvullingen en/of correcties.
Hier geen ingewikkeld jargon of oude koeien, maar een heldere, eerlijke chronologie van wat er sinds 2019 in ons complex gebeurd is – en vooral: waarom het zo lang duurde voordat er echt iets veranderde.
Dit is geen klaagverhaal, maar een oproep tot duidelijkheid & verandering.
Want een thuis is pas echt een thuis als je je veilig voelt, als je gehoord wordt en als je mee mag denken over hoe we samen wonen.
Dat is precies wat in Toutenburgh jarenlang ontbrak – en wat Woonzorg Nederland, onze verhuurder, helaas niet heeft kunnen oplossen.Lees mee, stel vragen, deel je ervaringen.
Samen kunnen we van Toutenburgh weer maken wat het hoort te zijn: een veilige, warme plek waar iedereen zich thuis voelt.
Zes jaar wachten op verandering: onrust, onduidelijkheid en onveiligheid in ToutenburghAls je net in Toutenburgh bent komen wonen, of als je de verhalen over de langlopende onrust in ons seniorencomplex nog niet kent, welkom bij deze gedetailleerde chronologie. Dit artikel is speciaal voor jullie geschreven: om de geschiedenis uit te leggen zonder voorkennis aan te nemen.
Ons complex, bedoeld als een veilige haven voor senioren van gemiddeld 70+ jaar, is de afgelopen jaren veranderd in een plek met verdeeldheid, onrust en wantrouwen. Centraal in dit verhaal staat niet alleen de rol van een bewonerscommissie (BC) die haar bevoegdheden ruim opvatte, maar vooral het structurele uitblijven van ingrijpen door onze verhuurder, Woonzorg Nederland (WZN). Als grootste seniorenhuisvester van Nederland, met een missie van "welzijn, zorg en wonen", had WZN de plicht om tijdig actie te ondernemen – maar dat bleef lang uit. Dit leidde tot een sfeer die ons woongenot aantastte en nog steeds doet. Laten we stap voor stap door de feiten gaan, gebaseerd op documenten, rapporten en correspondentie.
De Oorsprong: Een Veilige Burcht Wordt een Plek met Spanningen (2014-2019)
De naam "Toutenburgh" verwijst naar een historisch kasteel uit de 16e eeuw, symbool van bescherming en welzijn. Ons complex, gebouwd rond 1975, zou dat moeten weerspiegelen: een harmonieuze woonomgeving voor kwetsbare senioren die in rust hun "laatste ritje" willen uitzitten. Maar al in de tweede helft van 2014 slopen er ongezonde praktijken in.
Het begon met een "mondelinge afspraak" tussen WZN en de BC (onder voorzitter dhr. Roza): de BC mocht opbrengsten uit de wasserette en logeerkamers innen en beheren. Dit was geen onschuldige gunst – het was onrechtmatig. Volgens de Overlegwet (Wohv art. 1 lid 1 sub f en art. 7) heeft een BC uitsluitend een belangenbehartigende rol tegenover de verhuurder; ze mag geen "quasi-beheerder" worden die geld int of regels handhaaft. Toch tolereerde WZN dit jarenlang, zonder schriftelijke afspraken of controle. De opbrengsten (geschat op duizenden euro's per jaar) werden afgeroomd ten gunste van de BC, ten koste van alle huurders. WZN faalde hier al: geen transparantie, geen ingrijpen – een eerste signaal van onvoldoende aandacht.
Door de jaren heen groeide de BC uit tot een orgaan dat sterk domineerde. Roza, met zijn "meerdere petten" (BC-voorzitter, later LHP-voorzitter maar nog steeds adviseur), speelde een centrale rol. Bewoners die vragen stelden over financiën of bevoegdheden, werden vaak genegeerd of als onruststokers gezien. Dit leidde tot spanningen: intimidatie, dreigbrieven van advocaten namens de BC, en een cultuur van uitsluiting. De gemeenschappelijke ruimte "De Verbinding" werd vooral gebruikt door een kleine groep, terwijl de rest zich buitengesloten voelde.
WZN wist hiervan, maar greep niet in. Hun falen: geen toezicht op de BC en geen zorgplicht nakomen om een leefbare omgeving te garanderen.
Escalatie: Onderzoeken die niet leidden tot actie (2019-2020)
Eind 2019 bereikte de onrust een hoogtepunt. Een groep bezorgde bewoners meldde misstanden bij WZN: intimidatie, onrechtmatige geldstromen en bedreigingen. Een enquête in oktober 2019 bevestigde dat de BC niet meer representatief was. WZN erkende dit en organiseerde een stemming onder Woonbond-toezicht – maar die werd vertraagd en afgeblazen door de BC.
WZN reageerde positief: ze lieten een onafhankelijk onderzoek uitvoeren door Maarten Groen van de Woonbond (2020). Groens rapport was kritisch: overschrijding bevoegdheden, verstoorde verhoudingen, onduidelijke taakverdeling (beheer ruimten/wasserette onrechtmatig sinds 2014), gebrek aan rol van WZN, BC als quasi-beheerder met ongepaste controle (advocatenbrieven als intimiderend ervaren), interne spanningen en negatieve sfeer. Groen benadrukte: "belangen bewoners prevaleren", "WZN 100% verantwoordelijk voor ingrijpen en juridische toetsing".
Maar WZN volgde dit niet op: het rapport werd niet gedeeld met huurders en bleef zonder actie. In plaats daarvan startten ze een mediationtraject met René Craemer (oud-officier van justitie). Craemers rapport (december 2020) bouwde voort op Groen, maar was milder: hij erkende overschrijdingen en verstoorde relaties, noemde het een "stammenstrijd" en focuste op oplossingen (rust, nieuwe verkiezingen, taken terugnemen). WZN-bestuurder Cees van Boven schreef op 14 december 2020: "zijn advies is de beste oplossing en neem het dan ook over." Maar er volgde geen actie. De rapporten leidden niet tot herstel, de misstanden bleven.
WZN's falen hier is cruciaal: ze accepteerden de harde conclusies van Groen niet volledig (later "kwaliteit onvoldoende" genoemd), maar gebruikten Craemer als tussenstap. Resultaat: geen herstel, geen transparantie – wantrouwen groeide.
De Jaren van Uitstel en Wantrouwen (2021-2025)
De nasleep was pijnlijk. Ondanks erkenning dat de BC sinds juni 2022 niet meer als overlegpartner wordt erkend, bleef WZN tolereren dat dezelfde groep het beheer hield: opbrengsten werden niet teruggegeven, "De Verbinding" werd gebruikt door minder dan 25% van de bewoners. Roza bleef LHP-voorzitter – benoemd in 2019 zonder democratische verkiezing, met WZN's kennis van de rapporten.
Bewoners ervoeren fysieke en sociale onveiligheid: insluipers (vreemden in huis 's nachts), defect sleutelplan (zwerfsleutels, verloren loper, nachtsloten die onverwacht dicht waren), privacy-schendingen (balkon-gluren), en een sfeer van angst (dreigbrieven, inmenging in privéleven). Meldingen bij WZN bleven vaak onbeantwoord of leidden tot willekeur (bijv. Roza bemoeide zich met lekkages).
WZN faalde systematisch: geen vervanging van verouderde systemen (intercom/camera's), geen onderzoek naar belangenverstrengeling, geen compensatie voor gederfde opbrengsten. Brieven en klachten (bijv. 28 dec 2024) werden niet of ontwijkend beantwoord. In 2025 escaleerde het: open brief (14 nov) met drie vragen (benoeming Roza, niet-delen rapport, belangenverstrengeling) – WZN reageerde zonder concrete antwoorden.
Waarom WZN's uitblijven van actie zo ernstig is
Als verhuurder had en heeft WZN een zorgplicht (Wohv art. 7): ingrijpen bij misstanden, transparantie bieden, leefbaarheid borgen. Maar ze kozen lang voor uitstel: rapporten werden niet opgevolgd, misstanden werden getolereerd, beloften bleven zonder vervolg. Dit ondermijnde vertrouwen en liet kwetsbare senioren in de kou staan. Zes jaar later: nog steeds verdeeldheid, onveiligheid en een BC die niet functioneert conform wet- en regelgeving.
Terwijl Woonzorg Nederland in haar ondernemingsvisie 2023-2026 expliciet belooft ‘samen met huurders kleur te geven aan het wonen voor senioren’ en ‘woongeluk’ centraal stelt – met leefbare, zorgzame complexen waar ontmoeting, positieve gezondheid, zelfredzaamheid en veiligheid floreren – blijft de realiteit in Toutenburgh het tegenovergestelde. Zes jaar lang uitblijven van ingrijpen, niet oppakken van kritische rapporten, tolereren van onduidelijk beheer en onveiligheid hebben geleid tot wat de visie juist wil voorkomen: een onveilige, verdeelde en uitsluitende woonomgeving voor kwetsbare senioren.
Waar de corporatie co-makership en verantwoordelijkheid belooft, bleef het in de praktijk bij uitstel – een kloof die het vertrouwen verder aantast en woongeluk bemoeilijkt.
Tenslotte een boodschap aan Woonzorg Nederland
Na jaren waarin veel huurders van Toutenburgh essentiële elementen van woongeluk hebben moeten missen – veiligheid, vertrouwen, ontmoeting, een stem in hun eigen leefomgeving – blijft de kern van uw eigen ondernemingsvisie overeind: samen met huurders kleur geven aan het wonen voor senioren, met positieve gezondheid, leefbare complexen en echte co-makership als uitgangspunt. Juist omdat die visie zo mooi en ambitieus is, voelen we ons gesterkt om niet op te geven.
We nodigen WZN uit om de recente contacten om te zetten in structurele actie: samen de knelpunten aanpakken, de zorgplicht actief invullen en van Toutenburgh weer een veilige haven maken waar kwetsbare senioren zich thuis voelen.
Wij, de bewoners, staan open voor een eerlijke, gelijkwaardige samenwerking om dat gezamenlijke doel te bereiken. Laten we de kloof tussen belofte en praktijk dichten – niet vanuit tegenoverstelling, maar vanuit gedeelde verantwoordelijkheid voor het woongeluk van álle huurders. We reiken u de hand, grijp hem aan.
Met respect en hoop op herstel,
De betrokken bewoners van wooncomplex Toutenburgh
Heb je ervaringen of vragen? Deel ze in de comments, of via tomarisal@gmail.com
Blijf veilig en geïnformeerd.
Disclaimer: Ten slotte wil ik benadrukken dat geen enkele uiting of actie van mijn kant ooit gericht is op personen persoonlijk, en dus zeker niet bedoeld om mensen te beschadigen, buitenspel te zetten of iets dergelijks. Daarnaast geef ik aan dat, mocht ik zaken onjuist benoemen of weergeven, ik altijd opensta voor aanvullingen en/of correcties.
5 opmerkingen:
De volgende reactie is via mail binnen gekomen:
Het Woonbond-rapport uit 2020 wordt in dit blogartikel genoemd als zijnde van "onvoldoende kwaliteit". Dit is een nieuwe claim die eerder niet is gecommuniceerd, en er wordt geen discussie gevoerd over waarom dit rapport toch kernbevindingen bevatte of waarom het Craemer-rapport vervolgens voelt als een reeks "pleisters" plakken. Opvallend is dat WZN aansluitend op de rapportage van Groen juist wél een mediationtraject inzet, waarop nota bene dhr. Craemer zelf voortbouwt in zijn verslaglegging.
Deze inconsistentie in de WZN-claim roept vragen op: als het rapport van 2020 werkelijk van onvoldoende kwaliteit was, waarom baseerde men de mediation dan toch op de bevindingen van onderzoeker Groen? Craemer bouwde expliciet voort op dat rapport, maar miste volgens de advocaten de kern van "het probleem". De weigering om het rapport ook anno 2026 vrij te geven, versterkt het vermoeden van een doofpotoperatie. Het lijkt erop dat de kwalificatie "onvoldoende kwaliteit" vooral dient als excuus: waarom zou WZN anders mediation inzetten via Craemer en zijn advies vervolgens overnemen, zoals blijkt uit de brief van Van Boven op 14 december 2020, waarin hij het aanbeveelt als "de beste oplossing – neem het over"? Waarschijnlijk was het onafhankelijke onderzoek van de Woonbond en Groen te vernietigend voor Roza en WZN, waardoor "kwaliteit" werd ingezet als argument om het te bagatelliseren.
"Het probleem" dat in het rapport centraal stond – en dat volgens insiders een toxische bestuurscultuur in de Bewonerscommissie (BC) onder leiding van Roza blootlegde – draaide om machtsmisbruik, een gebrek aan legitimiteit en falend toezicht door WZN. Dit leidde tot een fundamentele disbalans, waarbij bewonersbelangen systematisch werden genegeerd ten gunste van een kleine, dominante groep.
Het rapport benadrukte specifiek enkele kernaspecten van deze disfunctie.
Ten eerste was er sprake van overschrijding van bevoegdheden en een quasi-beheerderrol. De BC, onder Roza, gedroeg zich als een "interne ordehandhaver" in plaats van als belangenbehartiger. Voorbeelden daarvan zijn de ongepaste controle op bewoners, zoals het versturen van aangetekende advocatenbrieven die als intimidatie werden ervaren, en de exploitatie van gemeenschappelijke ruimtes zoals "De Verbinding", de wasserette en logeerkamers. Sinds 2014 werden hier onrechtmatig opbrengsten gegenereerd, zonder transparantie en met afroming ten gunste van de BC zelf. Dit was geen onschuldig vrijwilligerswerk, maar veeleer een "winkel in een winkel" – juridisch ongegrond, en het leidde tot intimidatie wanneer de BC anderen aansprak.
Ten tweede zorgden intimidatie, bedreigingen en verstoorde verhoudingen voor een giftige sfeer. Er was sprake van onacceptabele beïnvloeding, chantage en zelfs bedreigingen. Bewoners die vragen stelden over bevoegdheden of financiën, werden als onruststokers weggezet, uitgesloten of geconfronteerd met dreigbrieven. Dit creëerde interne spanningen en wederzijdse verwijten tussen de BC, WZN en de huurders. Vooral kwetsbare senioren voelden zich onveilig, wat saamhorigheid blokkeerde en het woongenot ernstig verstoorde.
Hieronder vervolg
Ten derde kampte de BC met een gebrek aan legitimiteit en representativiteit. De commissie was niet democratisch gekozen, waardoor een kleine groep de besluitvorming domineerde en bewonersbelangen niet prevaleerden. Het rapport riep op tot een juridische toetsing van het BC-handelen en benadrukte WZN's verantwoordelijkheid om in te grijpen.
Tenslotte speelde WZN zelf een cruciale, maar passieve rol. Als 100% verantwoordelijke partij – met een duidelijke zorgplicht – greep WZN niet in, ondanks de aanbevelingen in het rapport van de Woonbond. Het document werd niet gedeeld, de suggesties werden genegeerd, en de centrale rol van de destijds zittende BC-bestuur (die als intimiderend en dominant werd omschreven) werd wel benoemd, maar leidde niet tot actie. Sterker nog: WZN benoemde hem later toch tot voorzitter van de LHP, wat duidt op belangen binnen de corporatie die zwaarder wogen dan de belangen van zijn huurders.
Als "het probleem" niet om deze diepgewortelde issues draaide, zou het rapport nooit hebben geleid tot een mediationtraject. De conclusie die dan ook getrokken mag worden is dan ook dat het ging om een fundamenteel machtsonevenwicht, met Roza als katalysator en WZN's nalatigheid als versterker daarvan.
Ik zou ook weer de nieuwsbrief van December 2025 LHP erbij betrekken hoe men over veranderingen praat blz .5 in de statuten.Ook een voorbeeld dat er ergens behoorlijk iets schuurt .Zelfs de zakelijke bankrekeningen van de bewonerscommissies krijgen op blz. 7 de nodige aandacht dat je af kunt vragen wat regelt men achter de coulissen.
Gratis geld blijkt makkelijk te verkrijgen als je het slim aanpakt maak alles op en Woonzorg betaalt ( de gemeenschap via huur en subsidies)
https://www.landelijkhuurdersplatform.nl/wp-content/uploads/2026/01/233_0046_-LHP-Nieuwsbrief-december-2025_web.pdf
Nieuwsbrief LHP Woonzorg Nederland dubbele moraliteit.
Wat ook verbijsterend is dat men in die zelfde nieuwsbrief december LHP een aanbeveling doet over vrijwilligers die nachtdiensten draaien voor de hulpverlening onder het kopje Tips blz. 7 .
Dit zelfde LHP heeft destijds met afbraak geholpen om de oud beheerders met nachtdiensten af te serveren en nu via de achterdeur bewoners verantwoordelijk maken voor zaken die juridische consequenties kunnen hebben.Je zult maar ergens van beschuldigd worden waar kun je dan terecht?
Deze conclusie zoals eerder vermeld is niet uit de lucht gegrepen!
//Het rapport benadrukte specifiek enkele kernaspecten van deze disfunctie.
Ten eerste was er sprake van overschrijding van bevoegdheden en een quasi-beheerderrol. De BC, onder Roza, gedroeg zich als een "interne ordehandhaver" in plaats van als belangenbehartiger. Voorbeelden daarvan zijn de ongepaste controle op bewoners, zoals het versturen van aangetekende advocatenbrieven die als intimidatie werden ervaren, en de exploitatie van gemeenschappelijke ruimtes zoals "De Verbinding", de wasserette en logeerkamers. Sinds 2014 werden hier onrechtmatig opbrengsten gegenereerd, zonder transparantie en met afroming ten gunste van de BC zelf. Dit was geen onschuldig vrijwilligerswerk, maar veeleer een "winkel in een winkel" – juridisch ongegrond, en het leidde tot intimidatie wanneer de BC anderen aansprak.///
Voorgaande signalen die al aangaven dit gaat ellende opleveren …….….
Zelfs de oude container ruimte stond vol met drank e.d. .Voordat al deze ontwikkelingen plaatsvonden werd de oud beheerder al geïntimideerd en geraffineerd bekonkeld.In die periode werden al grensoverschrijdende handvatten gebruikt om te manipuleren.Als al deze activiteiten aan het licht zouden komen kon men wellicht eens schrikken van de absurditeit in het toelaatbare.Grensoverschrijdend gedrag is bewust door Woonzorg Nederland geïntroduceerd en goedgekeurd let wel door personen!
Vandaar dat het heden ten dagen nog steeds op vlamt.
Een reactie posten