Beste bewoners van de Toutenburgh en geïnteresseerde lezers,
Het is nu januari 2026, en het is opmerkelijk – en helaas triest – om vast te stellen dat een blogpost uit november 2020 nog steeds actueel is. Vijf jaar geleden, op 22 november 2020, werd er aandacht gevraagd voor herhaalde incidenten waarbij hondenbrokken werden rondgestrooid op de tweede etage van ons wooncomplex, inclusief een zorgwekkend geval op 20 november 2020 waarbij een aangestoken aanmaakblokje in de regengoot van een auto werd gevonden. Deze handelingen werden destijds gezien als kinderachtig en tegelijk potentieel dreigend, en riepen op tot het beëindigen van dergelijk gedrag.
Opvallend is dat deze incidenten parallel liepen aan het onafhankelijke onderzoek van de Woonbond in 2020, dat werd uitgevoerd in opdracht van Woonzorg Nederland naar aanleiding van aanhoudende onrust in het complex. Het is niet onmogelijk dat dit soort acties een vorm van psychologische druk of intimidatie probeerden uit te oefenen, mogelijk om te anticiperen op of te reageren op de uitkomsten van dat onderzoek – een patroon dat past binnen de bredere spanningen die al jaren spelen.
Ondanks de tijd die is verstreken, blijkt een vergelijkbare giftige cultuur nog steeds aanwezig in ons complex. Daarnaast ervaren bewoners een andere vorm van psychologische druk en dat is uitsluiting: het opzettelijk negeren van medebewoners en/of het weigeren om iemand te groeten. Hoofden worden bewust afgewend in de gang of bij de brievenbussen. Een eenvoudige ‘goedemorgen’ blijft onbeantwoord, of er wordt demonstratief de andere kant op gekeken.
Voor veel mensen voelt dat klein en onbeduidend, maar het is een manier om iemand buitenspel te zetten. In een seniorencomplex waar velen soms al kampen met een kleiner wordende sociale kring, komt zo’n dagelijkse afwijzing hard binnen. Het maakt dat je je onzichtbaar, niet welkom of zelfs ongewenst voelt in je eigen huis.
Deze cultuur van onrust, mogelijke intimidatie én stille uitsluiting ondermijnt de kernwaarden waar ons wooncomplex voor zou moeten staan: saamhorigheid, leefbaarheid en woongenot. Als senioren hebben we allemaal het recht om onze oude dag in rust en veiligheid door te brengen, zonder angst voor verstoringen, conflicten of het gevoel dat we er eigenlijk niet bij horen.
Laten we dit moment aangrijpen om een positieve verandering te bewerkstelligen. Ik roep alle bewoners op om gezamenlijk deze negatieve patronen te doorbreken en om te buigen naar een gezonde woonomgeving:
Laten we ons inzetten voor een toekomst waarin rust, respect, een vriendelijke groet en echt woongenot centraal staan. De steun van u als verhuurder vraagt om een actieve deelname en maken het verschil – samen staan we sterk!
Voor meer context, zie de originele post uit 2020 hier. Heeft u vragen of wilt u meedenken? Laat het weten in de reacties en/of via tomarisal@gmail.com
Disclaimer: Ten slotte wil ik benadrukken dat geen enkele uiting of actie van mijn kant ooit gericht is op personen persoonlijk, en dus zeker niet bedoeld om mensen te beschadigen, buitenspel te zetten of iets dergelijks. Daarnaast geef ik aan dat, mocht ik zaken onjuist benoemen of weergeven, ik altijd opensta voor aanvullingen en/of correcties.
Opvallend is dat deze incidenten parallel liepen aan het onafhankelijke onderzoek van de Woonbond in 2020, dat werd uitgevoerd in opdracht van Woonzorg Nederland naar aanleiding van aanhoudende onrust in het complex. Het is niet onmogelijk dat dit soort acties een vorm van psychologische druk of intimidatie probeerden uit te oefenen, mogelijk om te anticiperen op of te reageren op de uitkomsten van dat onderzoek – een patroon dat past binnen de bredere spanningen die al jaren spelen.
Ondanks de tijd die is verstreken, blijkt een vergelijkbare giftige cultuur nog steeds aanwezig in ons complex. Daarnaast ervaren bewoners een andere vorm van psychologische druk en dat is uitsluiting: het opzettelijk negeren van medebewoners en/of het weigeren om iemand te groeten. Hoofden worden bewust afgewend in de gang of bij de brievenbussen. Een eenvoudige ‘goedemorgen’ blijft onbeantwoord, of er wordt demonstratief de andere kant op gekeken.
Voor veel mensen voelt dat klein en onbeduidend, maar het is een manier om iemand buitenspel te zetten. In een seniorencomplex waar velen soms al kampen met een kleiner wordende sociale kring, komt zo’n dagelijkse afwijzing hard binnen. Het maakt dat je je onzichtbaar, niet welkom of zelfs ongewenst voelt in je eigen huis.
Deze cultuur van onrust, mogelijke intimidatie én stille uitsluiting ondermijnt de kernwaarden waar ons wooncomplex voor zou moeten staan: saamhorigheid, leefbaarheid en woongenot. Als senioren hebben we allemaal het recht om onze oude dag in rust en veiligheid door te brengen, zonder angst voor verstoringen, conflicten of het gevoel dat we er eigenlijk niet bij horen.
Laten we dit moment aangrijpen om een positieve verandering te bewerkstelligen. Ik roep alle bewoners op om gezamenlijk deze negatieve patronen te doorbreken en om te buigen naar een gezonde woonomgeving:
- Praat met elkaar:
Als u getuige bent van ongewenst gedrag – of het nu gaat om rondstrooien van negativiteit, negeren of iets anders – spreek dit aan op een constructieve manier of meld het bij de juiste instanties, zoals de verhuurder Woonzorg Nederland. Open dialoog kan veel oplossen. - Zoek hulp waar nodig:
Als iemand worstelt met persoonlijke uitdagingen die leiden tot dergelijk gedrag, moedig hen aan professionele hulp te zoeken. Ons complex is geen plek voor isolatie, maar voor ondersteuning. - Bouw aan saamhorigheid:
Organiseer activiteiten om de banden te versterken. Een glimlach, een groet of een kort praatje in de lift kan al wonderen doen. - Respecteer de regels:
Houd u aan de huurovereenkomsten en de normen van goed nabuurschap. Incidenten die de veiligheid in gevaar brengen, zoals mogelijke pogingen tot beschadiging van eigendommen, horen niet thuis in onze gemeenschap en moeten serieus worden genomen. Maar ook het bewust negeren en buitensluiten is een vorm van ongewenst gedrag die we met elkaar kunnen aanpakken.
Laten we ons inzetten voor een toekomst waarin rust, respect, een vriendelijke groet en echt woongenot centraal staan. De steun van u als verhuurder vraagt om een actieve deelname en maken het verschil – samen staan we sterk!
Disclaimer: Ten slotte wil ik benadrukken dat geen enkele uiting of actie van mijn kant ooit gericht is op personen persoonlijk, en dus zeker niet bedoeld om mensen te beschadigen, buitenspel te zetten of iets dergelijks. Daarnaast geef ik aan dat, mocht ik zaken onjuist benoemen of weergeven, ik altijd opensta voor aanvullingen en/of correcties.
16 opmerkingen:
Het is ontzettend bedroevend dat al deze verwikkelingen de kop opsteken.Dat dergelijke escalaties zich steeds herhalen is zins het bestaan van de Toutenburgh niet vreemd. Dergelijke situaties komen vaker voor in complexen alleen de Toutenburgh is wel een uitzondering in de extreme.Dat heeft te maken met de manier waarop men verschillende wijze het beleid voert.Doordat men in de loop der jaren verschillende vormen heeft geïntroduceerd om de verhuurbaarheid te bevorderen en de participatie hype commercieel te misbruiken creëerde men een ziekmakende autoritaire gezagsverhouding tussen bewoners.Men allerhande trucs werden commissies opgericht om de zogenaamde participatie te stimuleren zowel met geldelijke injecties dan wel met voorzieningen .Dergelijke acties werden niet altijd in het algemeen door bewoners gezien omdat men deze maatregelen alleen in de commissie besprak.Zodoende ontstond er een regenten mentaliteit die in de praktijk steeds scherper en schadelijker wordt.Daarnaast krijg je in het complex een tweedeling die bewust gecreëerd wordt omdat deze werkelijkheid in stand wordt gehouden
Bedankt voor je anonieme reactie – je woorden raken de kern van wat veel bewoners voelen: diepe teleurstelling over de herhaalde escalaties en de structurele oorzaken erachter.
Je beschrijft treffend hoe beleid, commissies en een 'regentenmentaliteit' een autoritaire kloof en bewuste tweedeling hebben gecreëerd. Dat sluit precies aan bij het pleidooi voor meer veiligheid en saamhorigheid.
Om dit echt bespreekbaar te maken: kun je wat meer onderbouwing geven? Bijvoorbeeld concrete voorbeelden van beleidswijzigingen, hoe commissies werden ingezet, of specifieke momenten waarop die tweedeling zichtbaar werd? Dat helpt om het verhaal sterker en herkenbaarder te maken voor anderen.
Ik hoor graag meer – anoniem mag natuurlijk blijven. Laten we samen kijken hoe we hier in saamhorigheid vooruit kunnen.
Een voorbeeld o.a. de recreatie ruimtes binnen en buitenshuis die telkens weer veranderende deze behoefte was niet groot onder de bewoners vooral omdat men vragen had over exploitatie-kosten en beheer.
Het is merkwaardig hoe deze ruimtes in de de totale exploitatiekosten nu wel gefinancierd zijn en kunnen.
Waarom en hoe werd deze investering gemaakt terwijl de voorgaande jaren er geen budget was gezien de summiere ontwikkeling in de voorgaande jaren.
Ook de zendmast inkomsten werden op een vreemde wijze ingezet waarbij je vragen kunt stellen.
Tevens hoe zit het nog steeds met de verdeling algemene nutsvoorzieningen tussen de verschillende soorten huurders .Deze discussie hebben een vaagheid die nooit goed heeft plaatsgevonden tussen de bewoners in het algemeen maar alleen met een commissie !!
Dit alles is gehuld in nevelen of is het allemaal al duidelijk?
Herkenbaar deze regenten mentaliteit, het ontstaat uit commissies die participatie veinzen maar beslissingen achter gesloten deuren nemen, gesteund door financiële prikkels en voorzieningen. Dit creëert een autoritaire kloof tussen een 'elite' (commissieleden) en andere bewoners, met een bewuste tweedeling als gevolg. Helaas komt dit veel voor in de corporatie-wereld omdat verhuurders dit vaak ook in de hand werken.
Javier Petterson
Bedankt voor je uitgebreide reactie en de concrete voorbeelden – dit helpt enorm om het plaatje scherper te krijgen.Je noemt een aantal pijnpunten die inderdaad vaak terugkomen in discussies over wooncomplexen zoals Toutenburgh:
* Recreatieruimtes (binnen/buiten): De herhaalde veranderingen zonder duidelijke behoeftepeiling bij bewoners, gecombineerd met vragen over exploitatiekosten en beheer, terwijl die kosten nu wél gefinancierd lijken. De vraag waarom er eerder geen budget was en wat de omslag veroorzaakte, is legitiem en verdient transparantie.
* Zendmast-inkomsten: De 'vreemde' inzet hiervan roept vragen op over besteding en besluitvorming – een klassiek punt waar bewoners vaak geen inzicht in krijgen.
* Verdeling algemene nutsvoorzieningen: De ongelijke behandeling tussen huurderstypen, met discussies die alleen in een kleine commissie plaatsvinden en nooit breed worden gedeeld. Dit voedt de vaagheid en het gevoel van uitsluiting.
Je sluit af met de terechte vraag: is dit allemaal gehuld in nevelen, of is het al duidelijk? Uit wat je beschrijft, lijkt het vooral nevelig – en dat is precies wat de kloof en het wantrouwen in stand houdt.
Om dit verder te brengen: zou je (anoniem) meer details willen delen over
1.) Hoe de zendmast-inkomsten volgens jou 'vreemd' zijn ingezet (bijv. waarheen gegaan)?
2.) Of er documenten/jaarverslagen zijn die dit illustreren?
Dat maakt het voor andere bewoners herkenbaarder en sterker als signaal naar WZN of de commissie. Ik blijf het graag publiceren en bespreken.
Dank voor je openheid – dit draagt bij aan het pleidooi voor echte saamhorigheid en duidelijkheid.
De zendmasten + installatie worden al jaren geëxploiteerd op de Toutenburgh.
Deze installatie staat er al vanaf 1999 kunt u gedocumenteerd vinden op deze link.
https://antennekaart.nl/kaart/4g?lat=52.70395486&lng=5.73795318&zoom=13&providers=kpn,t-mobile,tele2,vodafone.
Deze werden destijds geplaatst zonder de bewoners erin te kennen .Daarvoor stond een ambulance steunzender die door de beheerder en de verhuurder uit piëteit werd gerespecteerd en ondersteund.
Doordat deze zender op een bepaald moment werd opgeheven en de nieuwe leidinggevende een nieuwe inkomsten bron zagen door de snelle ontwikkeling van het mobiele netwerk werd de gretigheid groot.
Men zag blijkbaar toen ook geen reden om met de betrokkenen en omwonenden af te stemmen .
Het was simpelweg dit is het en dat komt er en incasseren.
Later kwam de discussie wel los maar toen waren de installaties al geplaatst dus een soort overval techniek.Een gelijkwaardige medezeggenschap werd niet gevoerd.
Wel werden er op een gegeven ogenblik in overleggen opties gegeven om het geld wat geïnd werd van de zenders beschikbaar te stellen voor de recreatieruimten via de bewonerscommissie.Hoe en wat is nooit duidelijk geweest en geworden.Het bizarre is de gehele installatie op het dak heeft wel nadelige effecten op het onderhoud van het complex zowel financieel als belemmerend en misschien wellicht iets meer.
Bedankt voor deze gedetailleerde toelichting en de link – het schetst een helder beeld van hoe de zendmasten sinds 1999 zonder inspraak zijn geplaatst, gedreven door inkomsten, en met vage beloften over besteding aan recreatie.Je noemt terecht de 'overvaltechniek' en nadelige effecten op onderhoud (financieel, belemmerend, en misschien meer). Dit onderstreept het gebrek aan medezeggenschap. Dit sluit aan bij het pleidooi voor saamhorigheid: het illustreert hoe eenzijdige beslissingen escalaties veroorzaken en vertrouwen ondermijnen. En het is tevens een aanvulling op de thema's van gebrek aan transparantie, autoritaire besluitvorming en mogelijke financiële mismanagement.
Om dit verder te concretiseren: kun je meer zeggen over de specifieke nadelen voor onderhoud, of voorbeelden van hoe de inkomsten (niet) zichtbaar zijn besteed? Eventueel met jaartallen of documenten?
Zins de zenderkasten ,kabelgeleiding en antennes op het dak staan geeft deze opstelling een belemmering om contra gewichten van de hangbrugsteiger op te stellen.Daardoor moet men andere mogelijkheden zoeken om hoog te kunnen werken wat kosten verhogend is.Tevens als men de dakbedekking wil repareren of vervangen brengen al deze obstakels extra werktijd en kosten met zich mee.
Duidelijk - de fysieke belemmeringen door zenderkasten, kabels en antennes op het dak leiden inderdaad tot hogere onderhoudskosten, zoals voor steigers en dakreparaties. Dit illustreert perfect hoe korte-termijn inkomsten langdurige problemen veroorzaken.
Om dit sterker te maken: heb je documenten hierover, zoals onderhoudsrapporten, offertes of correspondentie? Je kunt ze sturen naar het mailadres van de blog, tomarisal@gmail.com.
Laten we de nevelen verder optrekken.
Dergelijke documenten zijn normaal niet openbaar en niet toegankelijk i.v.m. bedrijfsinformatie.
Wel zijn deze regels van belang die juist aangeven dat er aspecten zijn die van invloed zijn op de werkzaamheden en de omgeving.Hieruit kun je specifiek concluderen dat er op deze wijze een verhogend effect ontstaat op de arbeidskosten en bijzondere omstandigheden.
Deze informatie is op internet te vinden op verschillende sites o.a.
https://arbocatalogus-plattedaken.nl/elektromagnetische-straling-gsm-antenne
idd, begrijpelijk dat specifieke documenten vertrouwelijk zijn.
De link naar de arbocatalogus is erg relevant: hij bevestigt hoe GSM-antennes onderhoud compliceren door verboden zones, risico-assessments en extra kosten, plus gezondheidsrisico's voor kwetsbare groepen.Dit onderstreept de langetermijneffecten die je noemt.
Heb je meer inzichten over hoe dit specifiek in Toutenburgh speelt, of andere publieke bronnen?
Het wrange is dat er verschillende niveaus in zender capaciteit vertegenwoordigd zijn op het dak van de Toutenburgh.Als u de site bezoekt van Antennekaart en op de groene cirkel 🟢 druk dan ziet u de verschillende Frequenties.Deze zenders worden in de arbocatalogos niet specifiek beschreven maar u kunt begrijpen dat er ergens een frictie zit.Waarom wel voor de medewerkers een bescherming maar niet voor de bewoners? Zitten deze niet continu in de stralings paraplu.
Ja, het contrast tussen verschillende zenderfrequenties op ons dak (zichtbaar op Antennekaart) en de arbobescherming voor werknemers, terwijl bewoners continu in de 'stralings paraplu' zitten, is inderdaad wrang en frustrerend.Dit echoot precies de onbeantwoorde veiligheidsvragen die al sinds 2021 op tafel liggen, zoals in dit artikel: Lokaal verzet tegen 5G neemt toe, met kritiek op normen en upgrades zonder bewonersbescherming: https://detoutenburghperikelen.blogspot.com/2021/05/lokaal-verzet-tegen-5g-neemt-toe.html
Heb je meer details over specifieke frequenties of gezondheidseffecten die je hebt opgemerkt?
Er zijn uitgebreide details over specifieke frequenties van zendmasten (zoals voor mobiele netwerken) en mogelijke gezondheidseffecten beschikbaar op het internet. Uit betrouwbare bronnen blijkt dat elektromagnetische velden van zendmasten (radiofrequente straling, typisch tussen 300 Hz en 300 GHz) geen bewezen schade veroorzaken bij blootstelling onder de limieten, maar sterke velden kunnen opwarming van het lichaam veroorzaken.
Lage frequenties (bijv. onder 300 Hz, zoals bij hoogspanningslijnen) kunnen zenuwen prikkelen, terwijl hogere frequenties (bijv. 700 MHz tot 26 GHz voor 5G) meer gericht zijn op opwarming, met strengere limieten voor lagere frequenties omdat die efficiënter opwarmen.
Langetermijneffecten, zoals kanker, zijn niet bewezen, maar onderzoek loopt; sommige mensen melden klachten als hoofdpijn of slapeloosheid, zonder causale link.
Voor 5G-specifiek: Frequenties omvatten banden rond 700 MHz (lage band voor dekking), 3.5 GHz (middel voor snelheid) en 26 GHz (hoge band voor capaciteit), met limieten zoals 61 V/m bij 3.8 GHz.
Blootstelling is laag (vaak onder 3 V/m nabij masten) en neemt kwadratisch af met afstand.
Er zijn verschillende wetenschappelijke onderzoeken,rapporten en waarnemingen die beide kanten uitdrukkelijk belichten.Helaas kun je hieruit ook concluderen dat er wel degelijk factoren zijn die effecten hebben op gevoelige gezondheid.
https://www.rivm.nl/elektromagnetische-velden/emv-in-dagelijks-leven
Ook deze weblink geeft meer info: https://www.antennebureau.nl/straling-en-gezondheid/blootstellingslimieten-voor-elektromagnetische-velden
Een reactie posten