Ze werden door mediator René Craemer (oud-Hoofdofficier van Justitie van het Functioneel Parket verbonden aan het Openbaar Ministerie) “dissidenten” genoemd. Sommigen noemden hen onruststokers. Echter dit was geen "onrust stoken" of subjectieve klachtjes, maar een fundamentele blootlegging van structurele misstanden in de bewonerscommissie (BC) Toutenburgh onder voorzitterschap van dhr. R. Roza.
Wie waren de "dissidenten" en wat legden ze bloot?
De term "dissidenten" komt rechtstreeks uit Craemers mediation-rapport, waarin hij de kritische huurdersgroep zo benoemde. Het was geen pejoratieve term (een woord met negatieve bijklank), maar een neutrale beschrijving van een groep die zich verzette tegen de dominantie van het zittende BC-bestuur.
Concreet gezegd: een kleine groep bewoners die eind 2019 serieuze vragen stelden en de mond opentrokken over wat er écht mis was in ons complex.
Ze signaleerden:
- intimidatie, valse beschuldigingen en uitsluiting
- aangetekende advocatenbrieven namens de bewonerscommissie
- onrechtmatig innen van wasserette- en logeerkamergeld sinds 2014
- een bestuur dat zich gedroeg als interne politie terwijl dat juridisch volstrekt verboden is
- een bewonerscommissie die al jaren niet meer democratisch gekozen was
En wat gebeurde er?
Deze meldingen leidden tot de enquête van oktober 2019, gevolgd door twee onafhankelijke onderzoeken:
- Het Woonbond-onderzoek door Maarten Groen (maart-oktober 2020)
- Het mediation traject van René Craemer (december 2020)
Het Woonbond-onderzoek van Maarten Groen was scherp: onacceptabele intimidatie, disbalans in vertegenwoordiging en een dringende oproep tot juridische toetsing. Craemers rapport was kritisch maar constructief: hij erkende de verdiensten van de BC in het verleden (bijv. bij verbouwingen), maar stelde vast dat de verhoudingen verstoord waren doordat de BC de positie innam als beheerder (juridisch en moreel onjuist) en door overschrijding van bevoegdheden en een gebrek aan representativiteit. Hij raadde een "periode van rust" aan, implementatie van zijn advies en zelfs zijn eigen begeleiding daarbij – advies dat WZN-bestuurder Cees van Boven expliciet overnam ("zijn advies is de beste oplossing").
Beide rapporten kozen de kant van de huurders en benadrukten WZN's verantwoordelijkheid om in te grijpen.
Beide rapporten gaven de “dissidenten” 100 % gelijk. Letterlijk álles wat zij hadden gemeld, werd bevestigd:
- geen legitimiteit
- onacceptabele intimidatie
- geen enkele bevoegdheid tot exploitatie of handhaving
- dringende oproep aan Woonzorg Nederland om direct in te grijpen
De rapporten valideren alle signalen volledig:
Zonder de vasthoudendheid van de "dissidenten" hadden deze onderzoeken er nooit gelegen. Hun acties dwongen WZN tot onderzoek – en ja, dat was terecht, want de leefbaarheid was objectief aangetast: ongemakkelijk gevoel bij toegang tot de recreatieruimte, financiële ondoorzichtigheid en een cultuur van angst in plaats van saamhorigheid.
Vijf jaar later, december 2025, is er nog steeds niets veranderd:
- Het rapport ligt nog steeds in een la en onthouden aan de gedupeerde kwetsbare huurders.
- De wasserette en logeerkamer worden nog steeds door dezelfde commissie beheerd.
- Dhr. Roza zit nog steeds op de landelijke stoel.
- Een groot deel van de bewoners komt nog steeds niet in de recreatieruimte, omdat ze zich er niet op hun gemak voelen door het ontbreken van echte saamhorigheid (de 'wij-zij'-cultuur) en de ervaren groepsdruk.
Waarom voelt het nog steeds als een Pyrrhusoverwinning?
Ondanks de validatie is er sinds 2020 weinig veranderd: toezeggingen bleven loze beloften, het rapport van Maarten Groen is nog steeds niet openbaar gemaakt, en dhr. Roza zit nog steeds als LHP-voorzitter – ondanks zijn centrale rol in de misstanden.
Nogmaals, de "dissidenten" hadden gelijk, maar de follow-through ontbrak. Dat voedt het wantrouwen tot op de dag van vandaag.
Kortom: De "dissidenten" waren geen zeurende klagers, maar waakhonden die de integriteit van Toutenburgh beschermden. Hun blootlegging was niet alleen terecht, maar noodzakelijk – en het herinnert ons eraan waarom er nu nog steeds gevochten moet worden voor leefbaarheid, transparantie en rust.
De “dissidenten” van toen zijn de waakhonden van nu.
Laten we hen niet vergeten. Laten we trots op hen zijn.
En laten we samen doorgaan tot het eindelijk écht is opgelost.Want rechtvaardigheid kent geen houdbaarheidsdatum.
Namens een groeiende groep betrokken bewoners
Disclaimer: Tenslotte hecht ik er waarde aan om aan te geven dat welke uiting / actie mijnerzijds dan ook, nooit en te nimmer gericht is op mensen persoonlijk, dus ook nooit om mensen te beschadigen, buiten spel te zetten, enz.. Daarnaast geef ik te kennen dat, mocht ik onjuist zaken benoemen en/of weergeven, ik open sta voor aanvullingen en/of correctie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten